Wystawa Upstream//Design Tales
Elisa Strozyk
ur. w 1982 roku / Niemcy
Drewniany dywan (2009)
drewno, tekstylia
zdjęcie: Sebastian Neeb
www.elisastrozyk.de
Drewniany dywan to część większego projektu zatytułowanego Drewniane tekstylia, w którym sprawdzam implikacje wydobycia drewna z jego oryginalnej sztywności i nieruchomości i umieszczenia go w zupełnie innym kontekście. Geometryczne kawałki drewna tworzą elastyczną powierzchnię, która może przybierać różne trójwymiarowe kształty. Wykorzystane materiały (twarde i miękkie, parkiety i dywany) zacierają granicę między meblami i tekstyliami.
Materiały, z których wykonany jest dywan to niewykorzystane resztki z likwidowanego tartaku. Drewno pocięto ręcznie lub przy pomocy lasera w kawałki o różnych kształtach. Wszystkie elementy umieszczono następnie ręcznie na tekstylnej podstawie, z którą tworzą elastyczną powierzchnię. Właśnie elastyczność jest głównym atutem dywanu. Można go szybko zwinąć i łatwo przetransportować. Dzięki temu, że jest ruchomy, może się zmieniać, przeobrażać. Można ułożyć go płasko na ziemi, upiąć na ścianie lub uformować z niego wyrazistą rzeźbę. Czasem po powrocie do domu okazuje się, że dywan wygląda inaczej niż przed wyjściem. Dywan niejako przechowuje informacje na temat tego, co się działo w mieszkaniu podczas naszej nieobecności.
Drewniane tekstylia to wyraz odpowiedzialnego myślenia. Ostatnimi laty cykle życiowe przedmiotów dramatycznie skróciły się, co doprowadziło do ogromnego wzrostu konsumpcji oraz ilości produkowanych odpadów. Jest to związane z brakiem przywiązania do przedmiotów oraz z faktem, że postrzegamy je jako przedmioty jednorazowego użytku. Aby wytworzyło się przywiązanie, przedmioty muszą zostać umieszczone w zupełnie nowym kontekście, znacznie szerszym niż zwykła funkcjonalność. Projekt pokazuje jak użyte materiały mogą wpływać na nasze podejście do przedmiotów i wykorzystywać dotyk w budowaniu przywiązania.
